Thomsoni dhe kuçedra

        Te ura, te Ura,
        Vraponi, o burra,

Me armë, me topa, me kordh’e me shpata,
Se dolli kuçedra e errët nga nata,
Se ngriti bajrakun e lyer me gjak
Dhe sulet prej Shjakut në Durrës me vrap.

        Kuçedr’ e Turqisë,
        Hyen e urisë,

E rrahur nga Greku, nga Serbi e Bullgari
Do gjak të thëthinjë dhe vjen te Shqiptari,
Si gjarpër zvarritet, i sillet përqark,
Me dinin në gojë, me helmin në bark.

        Kuçedrën e vrarë
        E hasi më parë

Thomsoni në Vlorë, kur vinte prej detit
Me katërqint krahë lubi e Dovletit;
E zuri për gryke, e shtriu përdhe,
Nga thonjt’ i rrëmbeu të mjerin Atdhe.

        Pastaj për së dyti
        Në Durrës e mbyti

Dhe kokën ia shtypi me top nga Kalaja,
Kur hodhi Esadin nga Froni, nga maja,
Nga forca në pluhër, nga bregu në det,
Me grusht prej rrufeje, që grin e që tret.

        Kuçedra e thyer,
        Në turp e përlyer,

Përmblidhet e kthehet nga toka në Durrës
Dhe ngrihet m’e fortë në Gjol, afër Urës.
Shqiptar’ i verbuar vërsulet në det,
Shkel Flamur dhe Nënë dhe vllezër po vret.

        Dy herë të theva,
        Të shtriva, të ndeva,

Po prapë u ngjalle dhe prapë u ngrite,
Pritmë, the, pritmë! Dhe prap’iu vërtite,
Dhe hovin kuçedrës ia preve, po re,
Kalorës i huaj, që vdiqe për ne!

        Nga Ura, nga Ura,
        Po ikni, o burra?

Ju ikni, po hij’ e Kalorësit s’ikën!
Kuçedrës tërbuar ajo i fut frikën,
Se Urën e ruan, se Urën e mpron
Stihia – Shqiponjë me qip e me thonj.

        Te Ura, te Ura,
        Vajtoni, o burra,

Thomsonin e ngratë që ju vet’ e vratë,
Që pas nuk i ratë, po vetëm e latë,
Kur shkonte kaluar të vdesë për ne,
Për ju, të mallkuar, që s’doni Atdhe.

Fan S. Noli

Albumi (1948)

Advertisements
Ky zë u postua te Fan S. Noli dhe u etiketua si . Faqeruani permalidhjen.