Ti moj shoqe

Kur për herëzën e parë
Vetë filli ti më poqe,
Zura mall që s’kish të ngjarë,
                Ti moj shoqe.

Zure-e sytë me dy duar
E së qeshuri m’u fike,
Dhe më mbete-e turpëruar,
                Ti moj mike.

Oh, q’ahere dit’-për-dita
Gjiri jonë u shkri në dashkë.
E n’agim sa çelej dita
                Ishim bashkë.

Si më dhemb, o! grim’ e dehur,
Çast-i lum që zbrita katin!…
Sepse gjeta pa pandehur
                Vetë fatin.

Ti më ngjiteshe përpjetë
Me nxitim si nusk’-e-lalës,
E të mori turpi-i shkretë,
                Turpi ndalës…

E sakaq dëshir’ e sulur
Gushë-e faqe t’i përflaku –
Unë mbeta krye-ulur,
                Varfanjaku!

E m’u duk si pate shkitur
Dh’u shastise nëpër shkallë,
Të të puth me zjarr të mitur
                Mun në ballë.

Lasgush Poradeci

Vdekja e nositit (1978)