Zemra e liqerit

Dirgjet shpesh liqeri-i kaltër E pushon në mes të ditës, Sipër ti buçet prej fundesh Pasqyrim' i ti shëndritës. Val' e urtë-i shtrohet anës Dal-nga-dal e fashe-fashe, Që prej zallit të përbujshëm Nisen lundrat levorashe. Po atje ku nisen lundrat, Sipër valave paqtore, Me rrëmbim të zemëruar Uji hap një gjeratore: Hap me gjëmë llaftarije … Vazhdoni leximin e Zemra e liqerit

Si do të vish si s’do të vish

Si do të vish, si s’do të vish në udhën e braktisur, unë flokët më s’do të t’i shprish ashtu siç t’i kam shprishur. Mbi gjoksin tim, që digjet zjarr, do rrish pa bërë zë, po unë prap si fillestar s’do mund të të puth më. Sa dua të isha prapë me ty i viteve … Vazhdoni leximin e Si do të vish si s’do të vish

Në puthje ishe krejt dëborë

Në puthje ishe krejt dëborë, sikur më puthte vdekja, e unë         të shtira kot në dorë, mos shkonte kot pikpjekja. Po dhe në ish dorështënia e kotë, a thjesht pa epsh, pa ëndje, përse më kap rënqethja e ftohtë sa herë të sjell ndërmëndje? M’u dhe ti mes dëbore e zjarri, pa ditur ç’ndeze e … Vazhdoni leximin e Në puthje ishe krejt dëborë

Dhëmbja

Kufijtë e zemrës, që e ndiej si rreh, urren e përkëdhel, unë i kam shtrirë më përtej se sa ky truall ku po shkel. Nga maja e dhëmbjeve të mija shoh njerëz, shoh dhe derra, dal udhve i mbytur nga mërzia, një çap nga buzëhumnera. Nga dhëmbja ime dalin zogj, skifterë hapësirash e ç’kam në … Vazhdoni leximin e Dhëmbja

Vallja e yjve

Yjtë e ndezur si fingjill, Që vërtiten palë-palë, Prej mosgjëje zunë fill Plot me jetë-e mall të valë. Zunë fill me dashuri Që kur bota zu të ngjizet, Pa sikush për shok të ti Përvëlohet edhe ndizet, Ndizet ças edhe për ças, E si kurrë s'ka të shuar, Pa pushim i vete pas Me një … Vazhdoni leximin e Vallja e yjve

Gjeniu i anijes

Vështron si shket sipër valash E tundet anija më nge? - ... Me krismë-e me prush prej stërkalash mi të shkrepëtiu një rrufe!... Ti det, brohori fshehtësire! Kuptim i potershëm, ti det! ... Po heshtje: ndaj valës së nxire Gjeniu i anijes po flet: Prej zallit që sot po largohem, Fillova mërgimin e ri; Hepohem... … Vazhdoni leximin e Gjeniu i anijes

Na ke ndritur i bekuar

Kur katundi ish mbledhur e po priste të shkreptinte drita elektrike, sekush tha që i ziu kandil të vdiste edhe me një vdekje simbolike. Dhe mbi ledh i vuri dhjetë kandilë mbledhur një nga një në dhjetë oxhakët, që të dhjetët-blozë e shkrumb fitilë, që të dhjetët-vuvë e dritëpakët. Dhe kur varg i pa si … Vazhdoni leximin e Na ke ndritur i bekuar

Baladë për Themistokli Gërmenjin

Trembëdhjetë bilbilenjtë vanë vetë në litar, kush kërkoi krëhër të krihej, kush të dridhte një cigar. Kush kërkoi të hidhte valle, kush mbi shkëmb si shkëmbi ngriu, rritej nga çdo vdekje e madhe kapedan Themistokliu. E në prag të pushkatimit shkrep tri thënie të mëdha, tri rrufe të një gjëmimi, sa për njëqindmijë dogra. Dhe … Vazhdoni leximin e Baladë për Themistokli Gërmenjin

Syt’ e tu vetëtimtarët

Syt' e tu vetëtimtarët, i mbulon pluhur i zi. Syt' e tu vetëtimtarët ndezin yj mi vala detesh. Me vështrim të perënduar, kaq hirplote ti më mbetesh Si t'i fshen qipall' e rëndë të paçmuarat stoli. Kur i pash' oh! në nat' helmi, hën' e largë-ish derdhur n' ar. Kur i pashë në nat' helmi, … Vazhdoni leximin e Syt’ e tu vetëtimtarët

Kur të më jesh e zemëruar

Ti m' u rrëfeve për së pari shkrepëtimtare në stoli, Un' ëndërrova se në zemër po më valon një mall i ri. O, çka që m' u venit qipalla me kaq të ngjethur të pafaj? Haj! shkretëtirë-e zemrës s' ime! Dhe haj! e zeza jetë, haj! Posi një yll i perënduar më pate humbur gjith … Vazhdoni leximin e Kur të më jesh e zemëruar

Ç’dëgjoj me sy të trembur

Ç'dëgjoj me sy të trembur fytyra që m'u prish? Një këng' e llaftaruar po vjen prej lartësish! - Ah! zëri yt që zbriti prej botës së pa ane, Po heth posi me ruáza në qelq të një kambane. Këndimi yt, o vashë, tashi pikoj përdhe. T'a ndjej si dhembshurohet më një magji të re. E … Vazhdoni leximin e Ç’dëgjoj me sy të trembur

Dremit liqeri

Mi zall të pyllit vjeshtarak, Dremit liqeri pa kufi, Ay ndaj fundesh u përflak Posi me zjarr e me flori. Posi me flakë-u ndes e kroj, E vetëtiti plot magji, E yll-i ditës perëndoj Në qetësi dhe dashuri. Tashi po shuhet nënë mal Qytet i ngrysur në të zi. Po ndizen yjtë dal-nga-dal Plot bukuri! … Vazhdoni leximin e Dremit liqeri

Flaka e pishës

Te dera e tbanit ndezet pisha n'bjeshkë E djali n'vrrî kundron me máll në shpirt: Atje âsht vajza shtat-hollë, e zeshkë. Atje âsht fryma e ngrohtë në tbàn - n'fierët. Hyni mbrendë djali e ndezi pishën n'prush: Hijen e duerve vrejti n'flakë tu' u dridhë E me dishira zemra shqim iu mbush, Nji mungullim nën … Vazhdoni leximin e Flaka e pishës

Kanga në mjesditë

Po kris nji pikë në shpellë, Në pýll dhe spata n'drû. Qè, mali u la me diéllë Dhe nusja e ré në krú: Mjesdita erdh në fshat. Nën tandë n'oborr âsht hije E plás xhingalla n'lis. Po digjet bari n'vrrije Dhe vajza këndon n'mriz: "N'shtat male kam nji fat!" Vasha për tê me gzim po … Vazhdoni leximin e Kanga në mjesditë

Vjeshtë

Era retë hamalle i shtyn gjithë bujë, vërshëllen e një qiell t’arnuar përqesh, ajri pret rrokopujën që sjell fshikuj uji, si mornicat kur xhvishet një kurm gollomesh. Flokëshprishur vrapon hamulloreve vjeshta, pemë fshik, degë shtyn, gjethe rrotull pështyn, qerret mbartin kofinët plot rrush nëpër vreshta, shfryn traktori n’ugar, stan’i djegur nxjerr tym. Ndër lëmenj xhveshin … Vazhdoni leximin e Vjeshtë

Fillim vere

Dielli pushin pjeshkave ua zverdhi e me doçka degësh flokët kreh, dallëndyshja që nga lumi erdhi të mëkojë zoçkat në fole. Ç’epsh i skuqi faqet e qershive, lëng mbi to ç’hyjneshe i pikoi gjiri, ikën shpejt pëllumbat prej çative, ku kobet maçoku bojëhiri. Koçi Petriti Lirikat e majit (2002) ------------- VARIANT: Fillim vere (Lirikat e … Vazhdoni leximin e Fillim vere

Gërmadha

Nga gjithçka që thamë e bëmë njëherë, mbeti diçka që as ti dot s’e urreve, si trungu i djegur, mbetur mbi humnerë, mbas gjithë vetëtimave dhe rrufeve. E kjo diçka papritur qenka zgjuar, si bisk buisur sipër shkrumbërie. O, s’paska asgjë më të trishtuar se të ringresh gërmadha dashurie! Koçi Petriti Poezi të zgjedhura (2006)

Balada e pusit

Pus, o pus i shpirtit tim trishtuar, s’mban mend ç’sy ke larë gjer më sot, po për dertin tënd të përvëluar si nuk derdhe dot një pikë lot? Ja, po ngreh kapakun tënd të rëndë e që lart sheh hëna si kukudh, duke shkundur shpejt dremitjen tënde zbret një pamje vajze dhe të puth. Befas … Vazhdoni leximin e Balada e pusit

Sa herë marr vesh të vdesin njerëz

Seç ndiej sa herë marr vesh                të vdesin njerëz nga njerëzit që kam njohur, sikur nga vrima e çelësit të derës del pak nga pak dhe fryma ime e ftohur. Ti bëhu baltë e bar e pemë, o buzëlidhuri me napë! “E për të vajtur do të vemë e për të ardhur s’vijmë prapë…” … Vazhdoni leximin e Sa herë marr vesh të vdesin njerëz