Koha e Lules

[LËNDA: p. I; p. II; p. III; p. IV; p. V; p. VI; p. VII] -------------         I. Sonte më lajmruen se ka vdekë nji njerí prandej jam i trishtueshëm, Lule. Dashunija âsht e vetmja shtyllë guri kur andej gardhit fluturojnë shëgjetat e akullit. Dy zemra bashkë janë mâ rrufeprojse se dy shpata tû për tû … Vazhdoni leximin e Koha e Lules

Pranvera

Qepallat kur i hapi pranvera një mëngjes, ngadalëz kurm’ i tokës për kurm të saj u ndez; me puthje e përkëdheli jeshilin e përgjumur, pa siti nëpër zemra sërish ëndrrën e bukur, si çupë faqe-shpuzë shëtiti mes për mes. Nën velin e mëndafshtë, pranvera zbuloi gjinë, burbuqet çelën buzët, tërfilët krahët shtrinë, e joshi gjithësinë … Vazhdoni leximin e Pranvera

pa titull

Ti bëhu baltë e bar e pemë, o buzëlidhuri me napë! “E për të vajtur do të vemë e për të ardhur s’vijmë prapë…” Në kujtim të tim eti.